domingo, 2 de febrero de 2014
DUROS INVERNOS
Instituto, deberes, exames, agobio, impotencia, tristeza....
Amigos, abrazos para entrar en calor, bebida, amigos, amigos e máis amigos
Se algo ten de bo o inverno, é que ves aos compañeiros, tardes encerrados nos bares, tomando unha e outra copa, para escapar do frío, e... cando estás só na casa, sen todo iso, e te sintes só, sintes que extrañas a quen nunca pensaches que ías extrañar, é unha sensación, non nova, pero si.... como dicilo, non hai palabras, botas de menos a esa persoa, que así, sen máis nin menos, é especial para ti, e non intentes buscarlle explicación, por que non a ten, iso pasa porque ten que pasar, porque alguén o desexa, e a ti non che desagrada nadiña, iso en absoluto, pero pensas que se llo dis che pode dicir que non, e entón fundiraste coma o xeo no medio do lume, e avegoñaraste tanto, que cho costará volvela mirar aos ollos. Pero se di que si, notas o que lle chaman "bolboretas no estómago", que non son gases, OLLO!!
Pero sínteste ben, e iso só o pode dicir quen o experimentou, e podería dicir que me sinto afortunado porque eu o vivín.
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
No hay comentarios:
Publicar un comentario