viernes, 29 de agosto de 2014
FOLCLORE
Moita xente burlase del, moita xente rise da xente que está metida no mundo do folclore, e, sen embargo, moita xente sinte un amor profundo polo folclore. Porque non é só bailar. Hai moitas manerias.
Eu metinme neste mundo con 4 anos, e comecei bailando. E durante eses 12 anos que estiven bailando, os últimos 5, foron os mellores. Porque comecei a facer algo que me gustaba desfrutando enriba do escenario cos compañeiros. Viaxei por gran parte de España, e tamén por fora dela, e non hai palabras para describir o que se sinte nesas viaxes.
Pero por mor dos meus xeonllos, o pasado mes de xaneiro tiven que deixar a miña actividade deportiva, e, entre elas, o baile. Pero por amor a este mundo como é o folclore galego, metinme no corpo instrumental, e comecei cun instrumento que marca o ritmo; o bombo. Moitos e moitas diredes que o bombo é facilísimo de tocar, e ainda que eu considero que é máis fácil que a gaita, o tambor ou o acordeón, tamén ten a súa complicación.
Para aqueles que se queiran integrar, só dicirlles que nunca é tarde para empezar. E hai que aproveitar ben o tempo.
martes, 26 de agosto de 2014
AGOBIO
Estanse a achegar eses días do ano, nos que moitos estudantes pendemos dun fío. E si, estou a falar dos exames de recuperación de setembro.
Moitos de nós imos porque durante o curso non nos deu a gaña de estudar, e falo por min, que se quixese e non fose tan vago, tería todo aprobado. Pero as ganas de traballar non son moitas e por iso estamos así, estes días, nos que a cabeza se nos volve tola completamente; nos que mezclamos todo e todo nos sae mal. Pero unha vez chegado o día, as cousas non saen tan mal, ou isto é o que soe ocorrer, xa que hai algúns que suspendemos igual. Ainda que iso é cousa propia de cada un. Cada un fai o que quere, o que pode, ou o que lle deixan.
Se todo vai ben, dentro de 8 días exactos estaremos libres, con moitos remordementos de conciencia por como saíron as probas, pero ao fin libres de libros; ainda que só sexa durante 15 días.
lunes, 18 de agosto de 2014
A DISTANCIA
Nisto que coñeces a alguén, coa que conxenias á perfección, e che gustaría estar con ela todo o tempo posible, e resulta que vive a máis de 700km.
Pensas, que todo isto, a vida, de que vale? Se para unha das poucas veces que coñeces a alguén é probable que non nos volvamos ver, cousa que espero que non pase!!!
Porque esa persoa ten algo que o resto non ten, que che aporta confianza, que ela tamén sente algo por ti. De que vale todo o demais entón??
martes, 12 de agosto de 2014
NENEZ
Respecto ao que ultimamente se estivo dicindo sobre min, e refírome ao de chamarme pederasta, cheguei á conclusión, de que tiñan razón, e de que as rapazas, para alguén de case 17 anos coma min, que teñan menos de 15 anos, non valen a pena.
E digo isto, porque o experimentei, e deime conta dun abismo de madurez que hai. E si, faime comprender o inútil que era antes, un nivel ainda maior que o de agora se é posible. E si, deime conta eu soiño.
Agora que me dei conta disto, pois haberá que mirar novas expectativas, ainda que creo que atopei unha definitiva.
jueves, 7 de agosto de 2014
MEDO Á COÑECERSE
Levo observando durante un par de meses, que a xente ten medo de coñecer a outras persoar, e non polas redes sociais, porque por ahí todo o mundo é moi valente. Pero cando alguén che presenta a unha persoa así en vivo e en directo, a cousa cambia. E resulta que ao que máis medo ten a xente, é a darse dous bicos.
É algo malo darse dous bicos? Eu creo que non, e un xesto de formalidade de que te alegras de coñecer a esa persoa. Ainda que despois nunca xamais volvas a falar con ela, da igual. Eu falo por min, que son do xénero masculino; cando me presentan a unha rapaza, gústame darlle dous bicos, e non por iso xa quero ligar con ela. Ainda que moitos non me crean, hai máis cousas na vida que ligar. Eu doulle dous bicos sen compromiso ningún. Se despois surxe algo, pois ben. Pero un non pode pretender ligar con todas as rapazas que coñece, porque iso non é ético.
Despois desta mínima reflexión, a xente que pense o que queira, este é o meu blog, o que queira opinar que opine.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)