jueves, 24 de abril de 2014
COLLENDO O RITMO
Despois dunha curta semana santa, esta semana os meus compañeiros van de excursión de fin de curso a Salou, e na clase só quedamos 3, máis outros 3 da clase do lado. Polo tanto non é que fagamos moita cousa, só traballamos en matemáticas, e para iso non facemos gran cousa.
Pero está ben por que así non empezamos todo de golpe, e para a semana xa empezaremos co forte, incluindo exames, porque ainda que pareza mentira estamos case en maio, e xa queda pouco para fin de curso, 2 meses excasos, para que todo isto acabe, e poidamos abandonar todo, durante uns meses polo menos. Que boa falta nos fai a todos, e volver a esas festas de verán, cos amigos, sen que nada importe. Vaia recordos...
miércoles, 23 de abril de 2014
PENSAMENTOS PROFUNDOS
Estame a pasar algo estes días, que non podo catalogar de extraño, por que xa me ten pasado máis veces, pero cada vez é algo máis forte.
E todo comeza por non poder estar coa persoa que un desexa, e o peor é que ainda non coñezo esa rapaza, que eu sepa de momento. Si, hai alguén que se asemella moito, pero poderíase dicir que non somos correspondidos. E chega un momento non que un xa non pode máis, e necesita un abrazo, e non precisamente un abrazo de amizade, se non un abrazo de cariño. Pero se non é da persoa adeucada, para que...
domingo, 20 de abril de 2014
IRMÁS...
Esas pelexas entre irmás, que as hai sempre, por que quen ten un irmán ou unha irmá, e nunca tivo unha pelexa, non é normal.
Pero a veces as cousas pasan de castaño a oscuro, e aí si que xa hai problemas graves. Porque cando se está ao límite de chegar ao tema de discutir fisicamente, é dicir, pelexar pero de verdade, todo se complica.
E todo empeza por que un di que o outro non traballa, cando este leva toda unha semana sen facer nada, e o outro vaise queimando, e ao final estoupa e sóltalle todo na cara, e cando se dá a volta para marchar, o outro vai atrás del xa ca man preparada, e en propia defensa, acabanse magoando os dous, e o que peor acaba é a maior, porque non da co pequeno.
E o peor non é iso, senon o que vén despois;
Non falar, pasar de todo, non levalo ás festas...
En fin, unha infinidade de cousas que acaban sendo unha merda.
jueves, 10 de abril de 2014
AMIZADES
Levo dúas semanas, que case parece que non teño amigos, e non por que eles me deixaran de lado, senon por que eu os deixei a eles.
E vós podédesvos preguntar por que o fago, e eu teño as miñas razóns, que eles non comprenden, pero que xa me da igual. O peor, é que foi porque mentres eu estiven de viaxe, se xuntaron con xente ca que antes se levaban a matar, pero hai algo peor ainda, xuntáronse con eles porque consiguen marihuana, e eu por aí xa non paso, por que non é que eu sexa unha persoa sana, por que nas festas bebo como o que máis, pero o tabaco non me gusta, e os porros moito menos.
Se a cousa acabara aí, non sería tan grabe, ainda que xusto fai dúas, cando eu estaba en Eslovaquia, pasáronse da raia coa cantidade, e tamén había máis cousas que marihuana de por medio.
Eles non entenden por que me enfadei, pero eu creo que o meu enfado é xusto. E verdadeiramente pensei en deixar de levarme con eles se non cambian, pero a ver que pasa o tempo
Suscribirse a:
Entradas (Atom)