A adolescencia, unha idade moi irónica, che de cambios, sen dúbida, uns bos e outros malos, e é increible o moito que pode chegar unha persoa, non só non tema de madurar, ainda que outros seguen coma nenos de 3 anos, pero si no tema de cambio de aires, cambio de colexio ao instituto, novos amigos... En fin, unha chea de cambios que van encamiñando a nosa vida. Pero hai un cambio, que eu penso que é o maior de todos, que é namorarse de alguén; e namorarse non é dicir : "Mira que boa está esa, eu dáballe". Non, namorarse é algo moi serio, que ás veces ata doe, pero que é unha marabilla se te namoras da persoa adecuada. E se ti pensas que esa é o rapaz ou a rapaza adecuada para ti, pero el/ela non pensa o mesmo, non fai falla facer loucuras como fan moitos, nin poñer os típicos estados do tuenti, por eses paos que recibes son para aprender, e non cometer os posibles erros que teñas cometidos anteriormente, ainda que ti penses que está todo correctamente feito, por que co tempo daste conta de moitas cousas, da xente que merece a pena e da que non, de quen te apoia e quen pasa de ti coma da puta merda. Pero a vida é así, e mándache retos constantemente, simplemente para aprender, porque ao que estamos destinados nesta vida, aprender.
E así e un dos procesos da adolescencia, sen dúbida unha etapa que nos marca para o resto na vida, que nos deixa vos e malos recordos, e sempre se hai que quedar preferiblemente cos bos, ainda que de vez en cando hai que pensar nos malos, e recordar, e pensar como puideches haber feito aquilo, ainda que agora xa non teña remedio, ou a mellor si!
No hay comentarios:
Publicar un comentario